Everything that remains / The Minimalists

Ik wil dit boek ook lezen!

Bij dit boek van The Minimalists heb ik gelachen en gehuild. Het boek heeft me écht geraakt en was voor mij heel herkenbaar. Het gaat over twee mannen (nu The Minimalists) die bewuster worden en ontdekken dat ze niet leven zoals ze willen leven. Als mannen in hun ‘twenties’ maken ze de ‘normale keuzes’. Ze kiezen voor ‘het normale leven’. Een full-time baan en het beklimmen van de carrière-ladder. En bij het ‘normale’ leven hoort ook kopen tot je erbij neervalt, in de schulden duiken en het altijd maar druk hebben.

Daarnaast hebben ze een drive om meer geld te gaan verdienen dan hun ouders. Ze gaan voor ‘The American Dream’ en werken 60 uur per week voor een bedrijf waar het hart niet ligt. Waar ze geen passie voor vinden.

“Yeah well, a job is probably the most common answer—the daily grind. Even people who are unemployed are looking for a job. It’s a cultural imperative. The American Dream. It’s what we’re taught to do. We’re taught to work senselessly hard in high school and then in college, doing stuff we don’t much care about, and then to find a good job, one with reliable pay, good benefits, and maybe a retirement plan if we’re lucky. We’re taught to work a soul-crushing job for like forty years so that one day we might actually be able to retire and enjoy our lives for like three years.”

Dit is een moment uit een gesprek tussen de twee als Joshua net minimalisme heeft ontdekt en zich steeds bewuster wordt van de keuzes die hij heeft gemaakt en de gevolgen die dat heeft gehad. Vanaf dat moment ontstaan er hele mooie veranderingen beschreven in het boek.

Twee grootste lessen uit het boek

1. Blijf gaan voor werk met betekenis. Werk wat je met je hart en passie doet.

Het geeft mij heel veel kracht om verhalen van anderen te horen die ook gaan voor het leven dat ze écht willen leven. Betekenis en passie in je werk en dus in je leven vinden. In het volgende fragment heeft Joshua net ontdekt dat bepaalde dingen hem tegenhouden en vastzetten als mens. Hij noemt het ankers.

“And so you also said you think your career is an anchor?” Ryan asks, sounding more shocked about this than the relationships anchor. “Yes. It’s a huge anchor. It sucks up all my time.” “But you’ve got a great gig! And you’re really good at it.”

“No. I have an OK job, one that pays well but doesn’t satisfy me. Thanks for saying I’m good at it, but being good at something doesn’t mean it aligns with my values. I don’t hate my job, but I certainly don’t love it. I’m not passionate about what I do.”

Joshua neemt geen genoegen met het werk wat hij nu doet. Ok, het betaald goed en ik ben er goed in, maar ik mis de passie.
 


I guess that’s one of the things that minimalism is about: reclaiming your time.


2. Vind mensen om je heen die in lijn liggen met jouw interesses, waarden en overtuigingen.

Als je bewuster wordt en groeit als mens dan verander je. Je interesses, waarden en overtuigingen veranderen dan ook. Joshua en Ryan komen er in het boek achter dat ze de meeste tijd besteden met collega’s. Collega’s (bij een bedrijf waar je hart niet ligt) hebben vaak niet dezelfde interesses, waarden en overtuigingen.

Het gaf mij ook inspiratie en kracht om hier nog meer voor te kiezen en te gaan. Mensen ontmoeten die in lijn liggen met mijn interesses, waarden en visies. Het zijn de relaties die mij de meeste inspiratie, voldoening en kracht geven op de lange termijn.

Verschillen zijn interessant maar het is lastig om met iemand mee te groeien als je allebei de andere kant op groeit. Het is makkelijk om je te verbinden en in verbinding te blijven met een collega of klasgenoot, iemand die altijd bij je is. Maar wat ik heel belangrijk vind is om ook de moeilijke weg te blijven kiezen. Nieuwe mensen (binnen mijn interesses) blijven ontmoeten.

Waar vind ik ze het meest? Online! Ik nodig ze uit voor een kop koffie en dan merk ik heel snel of het klikt. En klikt het niet? Dan is die koffie zo op!

Mijn top vijf markeringen

1. My life occurs mostly in boxes. Each morning, I leave my box-home, drive my box-car to my box-building, ride the box-elevator to my box-office, stare at the glowing box on my desk, eat a boxed lunch, hop from box-room to box-room for various meetings (where we’re encouraged to think outside, you guessed it, the box), drive my box-car back to my box-home, microwave a box-dinner, which I eat in front of the idiot box in my box-shaped livingroom. I do this five or six days a week, fifty weeks a year.

2. As the last six months progressed, I discovered more about myself than I set out to know, a consequence of awareness. I learned about my consumption, why I’d been drawn to it for so long, and why it burned me in the end. Understand, every moth is drawn to light, even when that light is a flame, hot and burning, flickering, the fire tantalizing the drab creature with its blueish-white illumination. But when the moth flies too close to the flame, we all know what happens: it gets burned, incinerated by the very thing that drew it near. For decades now, I have played the role of the moth, lured by the flame of consumerism, pop culture’s beautiful conflagration, a firestorm of lust and greed and wanting, a haunting desire to consume that which cannot be consumed, to be fulfilled by that which can never be fulfilling. A vacant proposition, leaving me empty inside, which further fuels my desire to consume. Accepting the flame for what it is, then, is important: it is necessary and beautiful and, most of all, dangerous. Realizing this, becoming aware of the danger, is difficult to do. But this is how we wake up.

3. We hold on to jobs we dislike because we believe there’s security in a paycheck. We stay in shitty relationships because we think there’s security in not being alone. We hold on to stuff we don’t need, just in case we might need it down the road in some nonexistent, more secure future. If such accoutrements are flooding our lives with discontent, they are not secure. But it’s not the security blanket that ensures a person’s security. People latch onto security blankets because there’s a deeper fear lingering at the ragged edges of a discontented reality; there’s something else we’re afraid of. The fear of loss. We’re afraid of losing love or respect or comfort.

4. Being content with mediocrity makes us compromise what we really want out of life, so we settle, opting instead for what’s “safe.” But settling should be viewed as a bad thing: sea creatures settle to the bottom of the ocean when they die, where they stay, settled, dead among all the other dead things.

5. Careers are dangerous because people invest so much of themselves into their careers that they establish an identity and a social status based upon where they work and what they do for a living.

Mijn rating: * * * * *

Ik wil dit boek ook lezen!

Read next

Dit zijn de beste boeken die ik tot nu toe heb gelezen
Wat ik leerde van The Minimalists in London
Wat is succes?

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.
 



DISCOVER YOUR GROWTH

Bewust denken en groeien om te komen tot een verandering,
voor jezelf en voor de wereld. Join 5.188 andere GROWTHINKERS
en ontvang tools om meteen te beginnen!